تبلیغات
کلبه تنهایی - دلنوشته
دلنوشته

عرض ادب به دوستان

نمی دونم کسی دنبال کننده ی این وبلاگ هست یا نه ؟ ولی خیلی ساده بگم ؛ من امروز بعد از دوازده سال وب نویسی احساس تنهایی به گونه ی یک خلاء عمیق دارم؛ بیشتر از اون که یک وجهه ی کوچک رو در نظر بگیرم یعنی مسائل عاطفی  خودم و مقطعی بهش بپردازم ؛مسئله  به شدت بشری هست .خیلی انسانی و جهان شمول هستش. تنها دوست مجازی من که نوشته هام رو می خوند هیچ خبری ازش ندارم و نمی دونم که کجاست. ماها داریم چی کار می کنیم ؟ ماها سر عمیق ترین مسائل هستی نمی تونیم دو کلام با هم حرف بزنیم؟ چرا اینقدر از مسائل بغرنج فرار می کنیم؟ من درک می کنم که زمانه عوض شده ؛ وب نویسی مسئله ی کهنه ای هست در زمان . من درک می کنم که تلگرام ، اینستاگرامو کوفت و زهرمار اومده . ولی تا زمانی که من و تو برای هم استیکر های پوچ و مسخره می فرستیم و ساعتها براش وقت می زاریم ؛به شدت تو خالی از عواطف انسانی هستیم .من سه ماه تلگرام خودم رو بستم همه فکر می کردن مُردم! یکی اومد گفت زنده ای ؟! گفتم یه تماس می گرفتی باهام بد نبود.

من می خوام دوستِ حتی مجازی خودم رو باهاش حرف بزنم اگه بغضی دارم ، حرفی برای گفتن دارم . مانیاز داریم هم رو در آغوش بگیریم و گرنه میون این همه پیام های پوچ روزمره ی صد من یه غاز، قلب هامون می پوسه. خالی از مفهوم .خلاص . جهان یه چرخه ی چرند هستش این ماها هستیم که باید بهش معنا بدیم. هر مفهومی که در اینها شکل می گیره تو خفقانه ! اینها یک مشت عکس و خاطره ی مرده ی بی مفهوم هستن. تو می خوای توی کانالت پست بزاری که چی ؟  یه سوراخ موشه فقط که عدد می ندازه . یارو خوشحاله ششصد هزار دنبال کننده داره. ولی هیچکدومشون رو نمی شناسه. البته براش مهم هم نیست ( جنبه تبلیغاتیش رو عرض نمی کنم که ازش درآمد کسب می شه اون بحثش به کنار. ) چرا ؟ چون دهن پر کنه ! این فضاهای بسته به آدم حس خفقان می ده .  در نتیجه بعد از دوازده سال وب نویسی من به این نتیجه رسیدم که وبلاگم رو ترک کنم . و همین کار هم کردم دو تا وبلاگ داشتم که ترکشون کردم این خلاء خیلی عمیق بود . می شه مگه همچین چیزی ؟! چقدر می شه تبلیغ چراغ خواب تحمل کرد؟! مسئله به شدت مربوط می شه به اینکه جامعه ی مجازی ما و جامعه ی واقعی . اون چه که نمود واقعیت داره به شدت بیماره . جامعه عملا جامعه مرده و متعفنی هست . چون پویا نیست . چون دچار گسست هستش ! حالا وقتی همین گسست وارد فضای مجازی می شه چند برابر نمود می کنه . چون من و تو رو به روی هم نیستیم که سنگ هامون رو وابکنیم . ارتباط کلامی وجود نداره.

در نتیجه خیلی دلگیرم و گمان می کنم که ایستگاه آخر هستش.



[ جمعه 6 بهمن 1396 ] [ 07:25 ب.ظ ] [ روزبه تنها ]

[ نظرات() ]


مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه