تبلیغات
کلبه تنهایی - شعری از محمود پاینده لنگرودی
شعری از محمود پاینده لنگرودی

سیمای لیله کوه از شقایق ها آتش می گیرد
هرکس برای یارش بنفشه می چیند
آنروز دیگر من مرده ام
آرزو به گور برده ام
آن روزگار را نمی بینم
بهار شما را نمی بینم
ولی شما زنده باشید
و تنها همین را بدانید: روزگاری پای مرا شکستند:
و استخوان دنده های مرا در جگرم نشاندند
باز هم شاد و درست بودم
و با بر و بچه ها دوست بودم
آه... بچه ها! وقتی که براه شما نشستم
برای شما آتش گرفتم و برشته شدم
به خاطر شما مُردم
و جان به زیر خاک بردم


محمود پاینده لنگرودی


[ چهارشنبه 23 اسفند 1396 ] [ 01:05 ب.ظ ] [ روزبه تنها ]

[ نظرات() ]


مجله اینترنتی دانستنی ها ، عکس عاشقانه جدید ، اس ام اس های عاشقانه